Zielone stoły: cztery stoły, cztery odmiany

Salę pokerową urządziłem na piętrze, tam gdzie dziadkowie mieli sypialnię i duży pokój. Okna wychodzą na podwórko, więc z ulicy nie dochodzi tu hałas, a w tle słychać tylko szelest kart. Ściany są jasne, podłoga z szerokich desek, które sam skrobałem i woskowałem przez kilka weekendów.

Stoły są cztery i każdy z nich ma dziewięć miejsc. Sukno jest zielone, gęsto tkane, naciągnięte na deski i przybite mosiężnymi gwoździami. Nad każdym stołem wisi lampa na regulowanej wysokości, żebyś nie musiał mrużyć oczu, nawet jeśli siedzisz od kilku godzin.

Na podwórku pod oknami rośnie stara lipa. Latem liście zasłaniają połowę światła i sala ma zielonkawy odcień, jakby sukno rozlało się na ściany. Zimą lipa jest naga, a wtedy słychać, jak śnieg osiada na parapecie. Lubię obie pory i niczego tu nie zmieniam, bo dom ma żyć razem z drzewem.

Na półce przy wejściu stoi kilka rzeczy z domu dziadków: zegar, który odmierza godziny mniej więcej, szkatułka z guzikami i fotografia kamienicy sprzed lat. Szkatułkę pokazuję nowym gościom, kiedy pytają, skąd wzięły się nasze żetony. Są z plastiku, ale pomysł wziął się z guzików, którymi dziadek grał w kuchni.

Krzesła mają oparcia i wyściełane siedziska, bo dobrze wiem, że jedna runda potrafi się przeciągnąć. W rogu stoi stolik z herbatą, która jest za darmo i zawsze świeża, a obok półka z książkami o dawnym Jarosławiu dla tych, którzy odpadli i chcą jeszcze posiedzieć.

Do sali wchodzi się tylko po okazaniu dokumentu ze zdjęciem przy bramie. Dealer wskazuje miejsce, wyjaśnia zasady i rozdaje żetony, które nie mają żadnej wartości i po wieczorze wracają do pudełka. Gramy cicho, bez telefonów, a rozmowy toczą się przyciszonym głosem.