Poznaj dom przy Grodzkiej i ludzi, którzy go prowadzą

Dziadkowie mieszkali na piętrze, a na parterze babcia prowadziła sklepik z nićmi, mąką i guzikami. Jako chłopiec spędzałem tu każde wakacje: liczyłem schody, których jest dwanaście, i chowałem się w spiżarni pod ceglanym sklepieniem. Kiedy w domu zrobiło się cicho, wiedziałem, że nie pozwolę mu stać pustym.

Remont zajął mi dwa lata, bo robiłem go w soboty, po robocie i z pomocą ojca. Zdjąłem tynki, odsłoniłem cegłę, naprawiłem schody i okna. Jestem stolarzem, więc drewno mnie nie przerażało. Przerażała mnie pustka po remoncie, bo dom nie miał jeszcze żadnego planu, a ja nie umiałem sobie wyobrazić, kto miałby w nim siedzieć.

Plan przyszedł z dwóch stron. Z kuchni, bo babcia gotowała tak, że sąsiedzi pukali do drzwi, a ja chciałem, żeby w tym domu znów jadło się obiady. I z niedzielnych wieczorów, kiedy dziadek grał z kolegami w pokera przy kuchennym stole na guziki z babcinej szkatułki i uczył mnie, że w tej grze najważniejsza jest cierpliwość.

Ludzi znalazłem po kolei. Zdzisław Czerwiński gotował wcześniej w pensjonacie w Bieszczadach i wrócił w rodzinne strony. Agata Lis prowadziła salę w hotelu nad Sanem. Tadeusz Piotrowski uczył się rozdawać karty na turniejach klubowych, a Magdalena Zalewska po prostu przyszła pewnego dnia na obiad i została.

Pierwsze miesiące uczyły mnie pokory. Goście chcieli jeść wolniej, niż liczyłem, a grać krócej, niż planowałem, więc przesunąłem godziny kuchni, dopisałem dłuższe przerwy w turniejach i wymyśliłem środowy wieczór nauki, bo zbyt wielu ludzi siedziało z boku i wstydziło się zapytać. Dzisiaj to jeden z naszych najbardziej lubianych wieczorów.

Dziś dom pracuje od środy do niedzieli. Na parterze jest restauracja z trzydziestoma dwoma miejscami, na piętrze sala z czterema stołami pokerowymi. Obiady zaczynamy o czternastej, stoły otwieramy o siedemnastej, a o dwudziestej trzeciej gasimy światło i zamykamy bramę. W poniedziałki i wtorki dom odpoczywa, a ja poprawiam to, co przez tydzień zdążyło się zużyć.